czwartek, 15 sierpnia 2019

profilaktyka próchnicy niekonwencjonalnie

wpis opracowany m.in. na podstawie publikacji naukowych
/ prac oryginalnych i poglądowych / 

źródło fotografii: pixabay.com









♥ ♥ ♥
"W leczeniu różnych schorzeń dużą rolę odgrywa medycyna niekonwencjonalna, do której zalicza się ziołolecznictwo oparte na tradycjach ludowych. Medycyna konwencjonalna coraz częściej korzysta z tradycyjnych metod terapii oraz wiedzy o ziołach gromadzonej przez lata. Wyrazem zainteresowania lekiem roślinnym jest zwiększenie liczby publikacji dotyczących badań fitochemicznych i związanych z nimi badań farmakologicznych, a w konsekwencji pojawienie się na rynku licznych oryginalnych specyfików roślinnych o udokumentowanych właściwościach leczniczych." [1] "Ludzie interesowali się roślinnymi substancjami od zamierzchłych czasów. Potwierdzają to wykopaliska na terenach państw starożytnych (Grecji, Rzymu, Egiptu, Indii i Chin). Już Hipokrates (460-377 p.n.e.) w swoich dziełach opisał działanie takich roślin oraz zastosowanie w lecznictwie." [2]

"Wstępne stadium choroby próchnicowej - próchnica początkowa - ma charakter odwracalny. 

Etap ten charakteryzuje się powolnym tempem rozwoju. Przez kilka lat wczesna zmiana  próchnicowa może rozwijać się w obrębie szkliwa i nie przekracza granicy szkliwno-zębinowej. Ognisko demineralizacji wykryte w tej fazie rozwoju ma charakter odwracalny - istnieje możliwość naprawy mikrouszkodzeń. Zmiana próchnicowa musi być jednak odpowiednio monitorowana i leczona metodami nieinwazyjnymi. Istotą nieinwazyjnego leczenia próchnicy jest zahamowanie tempa procesów demineralizacji i inicjowanie procesów naprawy struktury szkliwa bez konieczności preparowania tkanek." [5]

GOŹDZIKI I OLEJEK GOŹDZIKOWY

"Goździki od wielu wieków były stosowane jako przyprawa korzenna. W Chinach znane były jeszcze przed 266 r. p.n.e.. W 1970 r. we Francji rozpowszechniła się uprawa drzewna. Roślina może osiągnąć powyżej 15 metrów wysokości. Najlepsze goździki pochodzą z Tanzanii. Olejek goździkowy otrzymywany jest z pąków kwiatowych. Głównym składnikiem olejku jest eugenol (ok. 95%). Olejek goździkowy charakteryzuje się działaniem antyseptycznym i przeciwbólowym. W terapii często wykorzystywany jest jako środek przeciwbakteryjny w stanach zapalnych błony śluzowej jamy ustnej, gardła i nosa. Ponadto olejek goździkowy i otrzymywany z niego eugenol jest stosowany w stomatologii, głównie jako środek odkażający i przeciwbólowy (miejscowo znieczulający). Eugenol jest składnikiem past używanych do wypełnień kanałów korzeniowych zębów oraz do pośredniego pokrycia miazgi i opatrunku stosowanego w leczeniu endodontycznym (kanałowym). Wykazano, że olejek goździkowy i eugenol są wysoce aktywne wobec grzybów drożdżopodobnych i pleśniowych oraz dermatofitów." [2]

Niekonwencjonalna profilaktyka próchnicy:
  • płukanie jamy ustnej wodą z dodatkiem 1-2 kropli olejku goździkowego
  • ssanie goździków między posiłkami (zamiast tic tac-ów)

"Zarówno olejek goździkowy, jak i eugenol, są używane w stomatologii do odkażania kanałów korzeniowych i ubytków próchnicowych zębów. Olejek dodawany jest do past przeznaczonych do szczotkowania zębów oraz preparatów antyseptycznych stosowanych do płukania jamy ustnej, w różnych zakażeniach w jej obrębie. Olejek goździkowy wykazuje aktywność przeciwgrzybiczą, przeciwwirusową i przeciwpasożytniczą." [3]

OLEJOWANIE JAMY USTNEJ

"Jedną z najstarszych metod leczenia jest Ajurveda - medycyna ajurwedyjska, wywodząca się ze starożytnych Indii. Jest to pierwszy na świecie system medyczny i filozoficzny." [1] "Ayurveda to holistyczny system medycyny, który ewoluował w Indiach około 3000-5000 lat temu. Najwcześniejsza literatura na temat indyjskiej praktyki medycznej pojawiła się w okresie wedyjskim w Indiach. Suśruta Samhita i Charaka Samhita są jej najwcześniejszymi autorytatywnymi tekstami. Przez wieki praktykujący ajurwedyjscy lekarze opracowali dużą liczbę preparatów medycznych i procedur chirurgicznych do leczenia różnych dolegliwości i chorób. Chociaż stomatologia nie była wyspecjalizowaną gałęzią ajurwedy, została włączona do systemu chirurgicznego. W starożytnych Indiach problemami takimi jak deformacje jamy ustnej, płytka nazębna i infekcje można było leczyć, a nawet wyleczyć.

W ajurwedzie zdrowie jamy ustnej (danta swasthya w sanskrycie) jest uważane za bardzo indywidualne, różniące się w zależności od osoby, jej konstytucji (prakriti) i zmian klimatycznych, wynikających z wpływu słońca i księżyca. Konstytucja ciała jest klasyfikowana na podstawie przewagi jednej lub więcej z trzech dosz: Vata, Pitta i Kapha. Dosza, dominująca zarówno w odniesieniu do jednostki, jak i natury, określa całą opiekę zdrowotną w ajurwedzie, w tym stomatologiczną. 

Ssanie oleju (płukanie jamy ustnej olejem) jest potężną ajurwedyjską techniką detoksykacyjną, która ostatnio stała się bardzo popularna  jako lekarstwo na wiele różnych dolegliwości zdrowotnych. Terapia olejowania jest zarówno profilaktyczna jak i lecznicza. Ekscytującym aspektem tej metody jest jej prostota. Ajurweda zaleca płukanie ust olejem w celu oczyszczenia całego systemu, ponieważ utrzymuje, że każda część języka jest połączona z różnymi narządami, takimi jak: nerki, płuca, wątroba, serce, jelito cienkie, żołądek, okrężnica i kręgosłup - podobnie jak Tradycyjna Medycyna Chińska (TMC).

Niekonwencjonalna profilaktyka próchnicy:
  • poranne płukanie jamy ustnej olejem (na czczo), np. kokosowym lub sezamowym

Ssanie oleju w alternatywnej medycynie ajurwedyjskiej, to procedura polegająca na płukaniu ust olejem dla korzyści zdrowotnych jamy ustnej i ogólnoustrojowych. Wspomniany tekst ajurwedyjski Charaka Samhita (zawany Kavala lub Gandusha), twierdzi że metoda ta leczy około 30 chorób ogólnoustrojowych, od bólu głowy, migreny, po cukrzyce i astmę. Ssanie oleju było szeroko stosowane jako tradycyjny indyjski środek ludowy od wielu lat by zapobiegać próchnicy, nieprzyjemnemu zapachowi z jamy ustnej, krwawieniu dziąseł, suchości gardła, pękaniu ust, wzmocnieniu zębów, dziąseł i szczęki." [4]

PASTA BEZ FLUOR

"Ze względu na wysoką aktywność chemiczną fluor (F) nie występuje w stanie wolnym w przyrodzie. Tworzy liczne związki, które są naturalnymi składnikami gleb powulkanicznych, niektórych zbiorników wodnych lub towarzyszą złożom węgla i ropy naftowej. Źródłem fluoru w diecie jest głównie woda, herbata, produkty zbożowe, warzywa liściaste, orzechy, ryby i ziemniaki. W organizmie człowieka fluor występuje w ilości około 3 mg/kg masy ciała, a zapotrzebowanie na ten pierwiastek zmienia się w zależności od wieku, płci i masy ciała. Dawka toksyczna wynosi powyżej 20 mgF/dobę. Analiza zawartości fluoru w diecie polskiej populacji wykazała, że spożycie fluorków wraz z niektórymi produktami może przekraczać zalecaną bezpieczną dawkę.

Dzięki swym właściwościom biochemiczno-fizycznym jony fluorkowe łatwo przenikają przez błony komórkowe, penetrując zarówno tkanki twarde, jak i miękkie tkanki narządowe. Wobec doniesień naukowych o szkodliwości fluoru i jego zdolności do kumulacji w tkankach wiele państw, w tym Polska zaprzestało fluoryzacji wody. Według prawa obowiązującego w Unii Europejskiej woda fluorkowana jest produktem leczniczym i nie dopuszcza się obligatoryjnego wzbogacania we fluor wody pitnej na terenie UE." [6] "Stała emisja fluorków do środowiska, zarówno naturalna, jak i antropogeniczna, stwarza niebezpieczeństwo intoksykacji człowieka tym pierwiastkiem. W związku z tym uzasadnione jest kontrolowanie stężenia fluoru u ludzi." [7]

Niekonwencjonalna profilaktyka próchnicy:
  • szczotkowanie zębów naturalną pastą bez fluoru
  • niciowanie przestrzeni między zębowych nicią bez fluoru  

"Toksyczność fluoru zależy od dawki i czasu ekspozycji. Skutkiem jest fluoroza zębów i szkieletu. W pierwszym etapie na zębach pojawiają się białe plamki, a następnie szkliwo ciemnieje i pęka. Kości stają sie kruche, a więzadła tracą swą elastyczność. Najbardziej narażone na szkodliwe działanie fluoru są wątroba i nerki. Główną drogą usuwania fluoru z organizmu jest jego wydalanie z moczem. Nadmierna podaż fluoru powoduje zanik miąższu nerek, prowadząc do niewydolności. Poza tym fluor jest silnie neurotoksyczny. Przedłużająca się ekspozycja na fluorki skutkuje uszkodzeniem narządów rozrodczych i bezpłodnością, zwiększa odsetek poronień i jest bardzo toksyczna dla płodu.

Wobec tak wielu doniesień naukowych o toksyczności fluoru, jego przyjmowanie wraz z dietą oraz  dodatkowe stosowanie w postaci preparatów stomatologicznych i leków wymaga dużej rozwagi. Kontrola przyjmowanych fluorków powinna szczególnie dotyczyć małych dzieci." [6]

CZYSZCZENIE JĘZYKA

"Od niepamiętnych czasów, ludzie odczuwali potrzebę stosowania różnego rodzaju zabiegów higienicznych w obrębie jamy ustnej. Szczególnie w starożytnych Chinach, miały one ogromne znaczenie, gdyż pozwalały wierzyć w zachowanie zdrowia i życia. Chińczycy, już ponad 3 tysiące lat temu czyścili zęby używając drutu z wplecionym do niego końskim włosiem. Dużą uwagę przywiązywano do czyszczenia języka." [11] "Medycyna chińska to jeden z najstarszych systemów medycznych na świecie, który skutecznie nie tylko leczy, ale jest znakomitą metodą profilaktyki zdrowotnej." [10]

Niekonwencjonalna profilaktyka próchnicy:
  • czyszczenie powierzchni języka (2x dziennie, rano i przed snem)

"Coraz częściej podnosi się znaczenie konieczności utrzymania jamy ustnej jako całości i dlatego zachęca się do czyszczenia powierzchni grzbietowej języka specjalną szczotką lub skrobakiem, niewiele różniącym się od czasów starożytnych Chin." [11] "Na języku gromadzą się resztki pokarmowe, które są podłożem dla rozwoju bakterii pomiędzy brodawkami języka i stają się źródłem nieprzyjemnego zapachu. Czyszczenie polega na przesuwanie skrobaczki od tyłu do przodu języka. Oczyszczać powinno się zarówno nasadę, jak i boczne strony języka. Po każdym ruchu należy opłukać skrobaczkę pod zimną bieżącą wodą. Wskazane jest czyszczenie języka po nocy i przed pójściem spać." [12]

WŁAŚCIWA DIETA I POLIFENOLE

"W ostatnich latach wzrasta zainteresowanie naturalnymi składnikami pokarmowymi, które oddziałują na rezydentną florę jamy ustnej w aspekcie zarówno promowania korzystnych gatunków drobnoustrojów, jak i hamowania wzrostu i metabolizmu bakterii związanych z chorobą próchnicową. Wśród nich na szczególną uwagę zasługują związki polifenolowe. Polifenole tworzą szeroką grupę naturalnych substancji (związków chemicznych) występujących powszechnie w diecie. Polifenole, jako naturalne składniki pożywienia, mogą oddziaływać na bytującą w jamie ustnej mikroflorę, powodując hamowanie wzrostu i metabolizmu bakterii próchnicotwórczych i promując przez to wzrost korzystnych gatunków drobnoustrojów.

Polifenole znajdziemy w wielu roślinach, owocach, warzywach, nasionach oraz liściach niektórych drzew. Zawierają je płatki zbożowe, kakao, czekolada, suche rośliny strączkowe, soki owocowe, herbata, kawa naturalna i zbożowa. Zawarte są także w stosowanych kulinarnie ziołach i przyprawach, takich jak: kolendra, oregano, koper, pietruszka, rozmaryn, tymianek, szałwia, cynamon, goździki, gałka muszkatołowa, imbir, kurkuma i czosnek. Działają m.in. przeciwzapalnie i hamują liczbę kolonii bakterii w ślinie.

Niekonwencjonalna profilaktyka próchnicy:
  • odpowiednia dieta korzystna dla zębów i jamy ustnej
  • dieta bogata w polifenole i rozsądna podaż składników wysoko-węglowodanowych

Świeże owoce spożywane jako składowa diety mieszanej nie powodują próchnicy, ale konsumowane w ekstremalnie dużych ilościach mogą przyczynić się do wzrostu choroby. Badania przeprowadzone na zwierzętach nad próchnicotwórczością owoców wykazały, iż pomimo zawartości sacharozy, fruktozy i maltozy owoce są w zasadzie niepróchnicotwórcze, ze względu na zawartość zróżnicowanych ilości polifenoli i stymulowanie wydzielania śliny. Jednakże różne rodzaje owoców wykazują różnorodny potencjał próchnicotwórczy - owoce cytrusowe są niepróchnicotwórcze, ale jabłka, banany i winogrona mogą powodować rozwój choroby." [8]

"Dieta stanowi ważny element profilaktyki przeciwpróchnicowej. Bezpośredni wpływ nawyków żywieniowych na stan jamy ustnej wynika z miejscowego działania pokarmu na środowisko jamy ustnej. Nadmierne spożycie węglowodanów jest jednym z czynników ryzyka próchnicy zębów. Rozkład węglowodanów prze bakterie próchnicotwórcze powoduje wytwarzanie kwasów oraz spadek pH w jamie ustnej, niekorzystnie oddziałujące na zmineralizowanie tkanki zęba. Duże znaczenie dla rozwoju próchnicy mają również częstotliwość spożywania i konsystencja pokarmów." [9]

_
Zobacz wszystkie KATEGORIE bloga, czyli powiązane wpisy.

Źródło /publikacje naukowe i inne/
1. Zioła w terapii wspomagającej leczenie cukrzycy; E. Rudkowska i in.; Przedsiębiorstwo Produkcji Farmaceutycznej Hasco-Lek S.A.
2. Ocena działania przeciwbakteryjnego olejku goździkowego; A. Kędzia; Katedra Mikrobiologii i Zakład Mikrobiologii Jamy Ustnej Akademii Medycznej w Gdańsku.
3. Przeciwgrzybicze działanie olejku goździkowego; A. Kędzia i in.; Zakład Mikrobiologii Jamy Ustnej, Katedra Mikrobiologii i Zakład Mikrobiologii Jamy Ustnej Akademii Medycznej w Gdańsku.
4. Tooth brushing, oil pulling and tissue regeneration: A review of holistic approaches to oral health; Abhinav Singh, Bharathi Purohit; Department of Public Health Dentistry, People's College of Dental Sciences and Research Centre, Bhopal, India
5. Wpływ wybranych preparatów fluorowych na mikrostrukturę szkliwa z wczesnymi zmianami próchnicowymi; A. Mielczarek i in.; Katedra Stomatologii Zachowawczej, UM Warszawa.
6. Korzystne i szkodliwe działanie fluoru; I. Błaszczyk i in.; Zakład Biochemii Ogólnej Katedry Biochemii, Śląski Uniwersytet Medyczny, Zabrze.
7. Fluorki w kościach człowieka - wybrane zagadnienia; M. Palczewska-Komsa i in; Katedra i Zakład Stomatologii Zachowawczej i Endodoncji Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie.
8. Pożywienie a próchnica zębów. Część 2. Żywność zawierająca polifenole; D. Olczak-Kowalczyk i in.; Departament Stomatologii Pediatrycznej, Uniwersytet Medyczny w Warszawie.
9. Rola prawidłowego żywienia w okresie ciąży w aspekcie profilaktyki próchnicy zębów u dziecka i matki; R. Chałas i in.; Katedra i Zakład Stomatologii Zachowawczej z Endodoncją, UM w Lublinie.
10. Centrum Medycyny Chińskiej w Krakowie, http://medycynachinska.org.
11. Problemy higieny jamy ustnej widziany wczoraj i dziś; E. Bałczewska; Zakład Chorób Błony Śluzowej Jamy Ustnej i Przyzębia Instytutu Stomatologii Akademii Medycznej w Łodzi.
12. Zalecenia higieniczne w obrębie jamy ustnej dla dzieci i młodzieży; J. Szczepańska; Zakład Stomatologii Wieku Rozwojowego, Uniwersytet Medyczny, Łódź.

DRUKUJ ]

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz